енешното свето евангелие, на досега ненадминат начин, ја објаснува тајната на основното егзистенцијално прашање за слободата на личноста. Библиската експликација на слободата како дар Божји не се дави во антропоцентричните, од гревот и смртта контаминирани води на американската фразеологија за слободата и правата на човекот, олицетворена во типично виолентната и империјална флоскула: „стап или морков“. Библиската теологија не познава вистинска слобода што не сака да падне ничкум пред Господа. Во денешното свето евангелие чувме како Христос ги избра апостолите, своите свети ученици. Начинот на кој го прави изборот и повикот претставуваат типичен израз на евангелското поимање на слободата на личноста. Чувме дека тој им пристапи на Петар и Андреј, на Јаков и Јован, со зборовите: „Ако сакаш, тргни по мене“. Ако сакаш е плод на најдлабокото поимање на слободата на личноста. Рибарите го слушнаа повикот и, вистински слободни во Господа, ги оставија мрежите и тргнаа по него, а синовите на стариот Зеведеј го оставија татко си и тргнаа по Христос, не штедејќи се во намерата да му служат нему, изворот на животот. И Црквата Божја, возљубени мои, како жив организам на телото на историски откриениот Христос, постои како чуварка и гарант на дарот на животот и слободата на личноста. Ако сакаш се зборови што денес особено силно одекнуваат во светот на тотализмите. Верувам дека со иста сила одекнаа и во овој свет храм. Верувам дека ги слушнавте и ги примивте со сето срце и со сиот ум. Зашто, дали ќе ги примите, зависи од вашето ако сакам. Црквата не знае за насилство врз личноста. Евангелската логика на срцето не ја исклучува логиката на умот, но ја превозмогнува. Слободата поскоро ќе се согласи да биде распната отколку да распнува други. Слободата што распнува се претвора во своја спротивност, во тиранија. Вистинската слобода не знае за насилство. Таа никогаш не ја губи свеста дека до доброто се доаѓа со добри методи. Апсурдно е доаѓањето до добро со примена на насилнички, лукави и малигни методи. Да се посега по методологијата на цивилниот свет и притоа да се живее во Црквата, е – најблаго речено – противприродно. Црквата Божја го изблувува од метаболизмот на нејзиниот богочовечки организам препознаеното туѓо тело.

Еден од луѓето што знаеше да го почитува дарот на слободата и да го чуе повикот Божји, е бележитиот ововековен светител на православието, митрополитот егински Нектариј. Живеејќи во Христа, на мајката Божја и’ испеа химна со радосниот и покаен јазик на великиот псалт, цар и пророк Давид. Таа химна претставува резиме на сето поетско искуство на Црквата. Оваа поетско-литургиска творба свети Нектариј Егински ја испеал во согласност со древниот монашки принцип: дај крв – прими дух! Замислете си со какво чувство на слобода химнопеел. Има ли поголема слобода од слободата на светите маченици, во крв заради Христа? „Света Дево“ е песна преведена на сите светски јазици, песна пеена и воспевана од срцата на сите православни народи. И ние имаме среќа да ја пееме песната во превод на македонски јазик. Преводот е адаптиран според музичкиот терк на древното црковно, византиско-словенско музичко наследство. И ние Македонците ја славиме Богородица мајка со таа химна на свети Нектариј. Но, за жал, не без опструкции, кои се предизвикани од најодговорната личност во манастирот – игуманијата, и покрај тоа што станува збор за песна што има моќ да го утеши и да го орадости модерниот човек, раскинат од животните проблеми што му ги носи духовно опустошениов свет. Химната има сила да охрабри, да подигне и да стане импулс за нов живот во Христа. Ве молам, браќа и сестри, да ја научите и во вашите домови да ја пеете со сиот огин на Светиот Дух.

„Ако некој сака да тргне по мене, нека се откаже од себе, нека го земе крстот свој и нека тргне по мене!“

Амин.

дома